Odbiorcą ciepła - w rozumieniu ustawy Prawo energetyczne - jest tylko ten, z którym przedsiębiorstwo ciepłownicze może zawrzeć stosowną umowę. W przeciwieństwie do energii elektrycznej i paliw gazowych, ciepło - sprzedawane przez przedsiębiorstwo energetyczne - nie jest dostarczane bezpośrednio do odbiorników w poszczególnych lokalach (pomieszczeniach), lecz do węzłów cieplnych, w których są zainstalowane układy pomiarowo-rozliczeniowe. Koszty ogrzewania lokali są zazwyczaj rozliczane przy pomocy podzielników kosztów ogrzewania (niekiedy tylko stosowane są ciepłomierze na przyłączach do lokali). Podzielniki kosztów nie są urządzeniami pomiarowymi, gdyż ich wskazania są bezwymiarowe (ilość podziałek lub liczba odczytywana w „okienku” podzielnika) - służą do określenia udziału ilości ciepła oddanego przez grzejniki w danym lokalu w całkowitej ilości ciepła dostarczonego do instalacji centralnego ogrzewania w danym budynku wykazanej przez ciepłomierz zainstalowany w węźle cieplnym. Rozliczenia na podstawie wskazań tych podzielników wymagają stosowania specjalistycznych programów komputerowych, uwzględniających wiele różnych czynników. Układ pomiarowo-rozliczeniowy zainstalowany w węźle cieplnym mierzy więc ilość ciepła dostarczonego do budynku, natomiast określenie faktycznej ilości ciepła dostarczonego do poszczególnych lokali jest niemożliwe.

Wybrana przez właściciela lub zarządcę budynku wielolokalowego metoda rozliczania kosztów zakupu ciepła na poszczególne lokale (wg wskazania podzielników, na podstawie powierzchni lub kubatury lokali) powinna być wprowadzona w formie wewnętrznego regulaminu rozliczeń, a wysokość tych opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu ciepła.
źródło ure.

15 czerwca 2008 r. w Bytomiu, w sieci dystrybucyjnej należącej do przedsiębiorcy, doszło do awarii linii napowietrznej wysokiego napięcia. Zerwany podczas awarii przewód spadł na trakcję tramwajową, drogę oraz parking, co powodowało realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Przewód zerwał trakcję tramwajową oraz uszkodził ok. 20 samochodów zaparkowanych na osiedlowym parkingu. W wyniku awarii straty materialne poniosło ponad 30 osób.

Prawo energetyczne nakłada na przedsiębiorstwa odpowiedzialność za utrzymanie sieci dystrybucyjnej w sposób gwarantujący ciągłość dostaw energii. Ponadto udzielona spółce Vattenfall Distribution Poland koncesja zobowiązuje koncesjonariusza do wykonywania działalności w sposób nie powodujący zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego oraz nie narażający na powstanie szkód materialnych. Art. 56 ustawy Prawo energetyczne stanowi zaś, że ten, kto nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji podlega karze pieniężnej w wysokości do 15% rocznego przychodu przedsiębiorcy.

Prezes URE, w toku postępowania administracyjnego, stwierdził, że Vattenfall nie zastosował właściwego systemu zabezpieczeń, a tym samym naruszył warunek koncesji na dystrybucję energii elektrycznej.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę fakt, iż przedsiębiorca nie był dotychczas karany za nieprzestrzeganie warunków koncesji oraz uwzględniając zachowanie koncesjonariusza po awarii (dokonał modernizacji układu zabezpieczeń sieci w rejonie awarii, zaplanował kompleksową modernizację linii, szybko usunął skutki awarii oraz zlikwidował wyrządzone szkody majątkowe) Prezes URE postanowił wymierzyć karę w wysokości 150 000 zł.

Sektorowe negocjacje mają swoich zwolenników. Ale komplikować pomnożyć rozmów, ułatwianie pozyskiwania grup interesów mniej lub bardziej wydajne i ostatecznie prowadzi do nieuzasadnionych różnic w traktowaniu pomiędzy sektorami.

Podobnie, tworzenie standardów ochrony środowiska często zwiększa koszty redukcji emisji. Członkowskie mogą wydać do 1 000 uniknąć tonę CO2 (np. instalacji fotowoltaicznych), podczas gdy inne metody, by osiągnąć ten sam rezultat zaledwie 20 euro!

Mechanizm rozwoju (CDM) z siedzibą w Kyoto, ze swej strony, wielu zwolenników, którzy zamierzają dokonać ważnego instrumentu w walce z globalnym ociepleniem. Ten mechanizm jest przyznanie kredytów dla firm należących do krajów, w których emisje dwutlenku węgla są kosztowne (np. krajach europejskich) podczas realizacji projektów na rzecz ograniczenia emisji w krajach takich jak Chiny, z zastrzeżeniem tych ograniczeń. Słusznie krytykowana przez ekologów za to budzi wątpliwości co do znaczenia wysiłków w krajach rozwiniętych (które mogą usunąć za pomocą kredytów uzyskanych), ten mechanizm skomplikowane pod względem administracyjne rzeczywiście zachęca nowe kraje do powstrzymania się od przyjmowania przepisów dotyczących ochrony środowiska i odmówić podpisania wiążących umów międzynarodowych, które oczerniają ich konkretnych projektów. Co więcej, mechanizm czystego rozwoju może być kosztowne i minimum wpływ na środowisko w końcu, na przykład: projekt zalesiania gdzieś na świecie może doprowadzić do wylesiania gdzie indziej, ze względu na utrzymujące się zapotrzebowanie na produkt powoduje wycinanie lasów ( drewna, soja, etc.). Fakt, zbyt często ignorowane opinii publicznej.

Mimo znacznych postępów w związku z wyborami Obama, cele zaproponowane przez Amerykanów w 2020 r. (emisji gazów cieplarnianych o 7% niższa niż w 1990 r.) są niewielkie, a nawet nie zobowiązań. Grupa 77 Narodów Zjednoczonych, który obejmuje Chiny, Indie i inne kraje wschodzące nie akceptuje więcej ograniczeń. Nawet ambicje, które wydają się być aktywne, mogą być wyświetlane jako zbyt niski.

Aby uzyskać informacje, sprawozdania , którego filozofia zostało powtórzone w raporcie Rocard w sprawie podatku od węgla, powiedział, że musiał zapłacić 45 euro za tonę CO2 emitowanego do wszystkich trucicieli na świecie (100 euro w 2030 r.) Gdybyśmy chcieli być zgodne z zaleceniami IPCC (był wówczas ofiarował 32 euro za tonę w celu odzwierciedlenia braku podobnych działań za granicą). Jednak cena na europejskim rynku uprawnień do emisji w ilości do 15 euro, który pojawi się w Stanach Zjednoczonych będzie słabszy i opracuje w wielu krajach. Tylko kompleksowe porozumienie złamie logiką interesów narodowych.

Ram koncepcyjnych, w których klasyczne części Kopenhagi nie doprowadzą do zadowalających wyników w zakresie zmniejszenia emisji ponieważ kraje będą nadal myśleć najpierw o tym, co uważają za swoje własne interesy, próbując korzystać z wysiłków innych. Każdy ponosi pełne koszty własne próby ograniczenia zanieczyszczeń i pobiera niewielką część wyniku jego działań. Rozumowanie to potwierdza pogląd, że dobra wola może być bezużyteczne, ponieważ to, co eksperci nazywają wycieku węgla: podatkowych, które zmniejsza zużycie ropy w obszarze powoduje spadek cen na rynku światowym i tym samym zachęcenia do zwiększenia konsumpcji narodów, które nie wprowadziły taki podatek! W tym samym duchu, podatek w wysokości wystarczającej do walki ze zmianami klimatycznymi w danym kraju będą prowadzić firm do przeniesienia produkcji do innych regionów świata, gdzie mogą zanieczyścić tanie. Na koniec rządów zdaje sobie sprawę, że dziś nadal korzystać z paliw kopalnych intensywnie do wprowadzenia silną pozycję w negocjacjach planowane na 2020 r., aby zarobić swoją gotowość do cnót.

Protokół z Kioto, pomimo wszystkich swoich dobrych intencji, nie dla wszystkich tych powodów, nie przyniosły prawdziwy wysiłek społeczności, będzie on inny niewiążące obietnice w Kopenhadze?

Oczywiście, nie będzie pewne postępy. Prawa rynku zanieczyszczenia istnieją lub są tworzone w Europie, Stanach Zjednoczonych i Japonii. Rynki wschodzące już podjąć pewne środki. Poważnych skutków emisji w środowisku lokalnym (elektrownie węglowe, na przykład emisję, poza CO2, zanieczyszczeń, takich jak SO2, więcej zlokalizowanych efekty) i chęć uspokoić opinię publiczną i gdzie indziej, aby uniknąć nacisków międzynarodowych doprowadzi do pewnego kontroli tych emisji. Jednak pozostaje całkowicie niewystarczające. Niechęć większości krajów do podpisania wiążącej umowy jest znakiem, że nie zawodzi. Jednakże narody, które tak naprawdę zamierzasz zrobić wielką walkę z ociepleniem klimatu byłoby korzystne, że takie umowy są zawierane.

Procedura ustawodawcza obejmuje ok. 52 tys. instalacji przemysłowych w Europie, które mają główny udział w łącznych emisjach substancji zanieczyszczających w Europie i przyczyniają się do przekroczenia wyznaczonych docelowych norm zanieczyszczenia powietrza.

Propozycja przewiduje, że przy wydawaniu pozwoleń na instalacje przemysłowe emitujące zanieczyszczenia należy uwzględniać w możliwie kompleksowy i zrównoważony sposób wszystkie aspekty środowiska naturalnego. Ograniczanie emisji powinno następować przy pomocy najlepszych dostępnych technik, których stosowanie powinno być egzekwowane bardziej konsekwentnie niż dotychczas. Dyrektywa pomoże również wyeliminować zakłócenia konkurencji wywołane przez niejednolitą transpozycję obowiązujących przepisów.

Posłowie popierają propozycję przedstawioną przez Komisję Europejską, a poprawki jakie proponują mają na celu wzmocnienie instrumentów dyrektywy i ochronę przed błędną interpretacją, uproszczenie transpozycji i eliminację niepotrzebnej biurokracji.

Limity emisji zanieczyszczeń

Posłowie zgadzają się na ograniczenie limitów emisji substancji zanieczyszczających, takich jak dwutlenek siarki, tlenki azotu, cząstki pyłów i tlenek węgla, ale proponują zmiany w sposobie ich określania. Komisja powinna w ramach procedury komitologii wyznaczyć wartości emisji, które w żadnym razie nie mogą zostać przekroczone, co powinno zapobiec masowemu odwoływaniu się do wyłączeń lub okresów przejściowych, które wypaczają konkurencję.

Organy państwowe odpowiedzialne za wydawanie pozwoleń powinny dysponować większą uznaniowością, dlatego wielkości emisji określane dla indywidualnych instalacji przemysłowych powinny uwzględniać najlepsze dostępne techniki, ale także lokalne uwarunkowania.

Niewielkie spalarnie także objęte dyrektywą

Nowa dyrektywa obejmuje swym zakresem te same sektory przemysłowe, które obejmuje jedna z dotychczasowych dyrektyw. Podlegać jej więc będą m.in. branża metalowa, chemiczna, produkcji papieru, przetwórstwa żywności, petrochemiczna, a także duże farmy trzody chlewnej i drobiowe.

Zakresem dyrektywy będą objęte instalacje spalania o nominalnej mocy cieplnej od 20 do 50 MW, z wyjątkiem tych, które są eksploatowane mniej niż 500 godzin rocznie.

Wyjątek dla szpitali

Posłowie przyjęli poprawkę, która zapewni, że przy obliczaniu całkowitej nominalnej mocy cieplnej instalacji wykorzystywanych w placówkach służby zdrowia, uwzględniana będzie jedynie jej normalna zdolność eksploatacyjna. Posłowie uznali w ten sposób konieczność posiadania w szpitalach awaryjnych źródeł zasilania znacznej mocy, niezbędnych do zagwarantowania ciągłości opieki nad pacjentami w przypadku wystąpienia awarii zasilania. Dzięki temu szpitale unikną również karania za emisję potencjalną, a nie rzeczywistą.

Fermy drobiu

Posłowie odrzucili propozycję Komisji Europejskiej zmierzającą do rozszerzenia zakresu dyrektywy w odniesieniu do ferm drobiu. Parlament zadecydował, że tylko fermy dysponujące ilością miejsc dla drobiu większą niż 40 tys. będą objęte dyrektywą, a więc tak jak ma to miało to miejsce do tej pory.

Niedopuszczalne poprawki ws. limitów emisji CO2

Podczas sesji plenarnej zgłoszono kilkanaście poprawek proponujących wprowadzenie limitów emisji dwutlenku węgla przez duże instalacje spalania wytwarzające energię elektryczną. Zgodnie z regulaminem PE zostały one uznane za niedopuszczalne.

Posłowie uważają, że niektóre zapisy proponowanej dyrektywy wymagają doprecyzowania i wyjaśnienia i dlatego zaproponowali poprawki, których nadrzędnym celem jest uproszczenie, wyjaśnienie oraz umocnienie przepisów zaproponowanych przez Komisję. Głosowaniu poddany został tekst dyrektywy uzgodniony z państwami członkowskimi w drodze nieformalnych konsultacji, dlatego jego przyjęcie przez Parlament oznacza, że dyrektywa została przyjęta w pierwszym czytaniu.

Przeważająca większością głosów (550/49/41) posłowie zatwierdzili kompromisową treść rozporządzenia, które wprowadza daleko idące obostrzenia we wprowadzaniu na wspólny rynek produktów uzyskanych z fok. Nowe regulacje na poziomie wspólnotowym zastąpią różnorodne środki stosowane przez niektóre państwa członkowskie, co sprawi, że handel tymi produktami na terenie UE będzie odbywał się na ujednoliconych warunkach. Projekt wychodzi naprzeciw zaniepokojeniu opinii publicznej odnośnie przestrzegania zasad dobrostanu zwierząt przy zabijaniu i skórowaniu fok. Istniały obawy, że wiele produktów jest wytwarzanych z fok zabitych i oskórowanych w warunkach, w których zwierzęta te, jako ssaki zdolne do odczuwania, doświadczyły bólu, strachu i cierpienia.
W praktyce zakaz oznacza, że z rynku znikną towary produkowane z mięsa, tłuszczu i skór fok, takie jak torby, buty, nakrycia głowy i rękawice używane m.in. przez narciarzy, bokserów i motocyklistów. Nie będzie wolno wprowadzać na rynek niektórych produktów farmaceutycznych produkowanych z fok, na przykład suplementów diety zawierających kwasy tłuszczowe Omega 3.
Produkty z fok będące owocem tradycyjnych polowań prowadzonych przez społeczności Eskimosów i przyczyniające się do ich utrzymania zostaną wyłączone z zakresu rozporządzenia. Dozwolone będą także polowania, których zasady określone zostały na podstawie prawa krajowego i których celem jest zapewnienie zrównoważonego użytkowania zasobów morskich.
Zakaz obejmuje nie tylko produkty wyrabiane na terenie UE, ale także importowane z krajów trzecich. Wyjątkiem będzie import towarów przeznaczonych do osobistego użytku podróżnych lub ich rodzin. Charakter i ilość tych towarów nie mogą wskazywać na ich przywóz w celach handlowych.
Rozporządzenie wejdzie w życie 20 dni po opublikowaniu. Zapisy dotyczące wprowadzania na rynek produktów z fok będą obowiązywać państwa członkowskie bezpośrednio po 9 miesiącach od wejścia w życie.

Podczas konferencji zaprezentowano rezultaty prawie rocznych prac wykonywanych w ramach projektu doradczego, którego beneficjentem jest Urząd Regulacji Energetyki. Prace wykonywane były przy zaangażowaniu szerokiego grona przedstawicieli OSD, zaproszonych do konsultacji.

Gości konferencji podsumowującej działania URE, powitał Marek Woszczyk, wiceprezes Urzędu Regulacji Energetyki. Przedstawiając pokrótce genezę przedsięwzięcia Wiceprezes podkreślił, że celem projektu jest wyposażenie regulatora w narzędzia wspomagające wdrażanie konkurencyjnego rynku energii elektrycznej i paliw gazowych - Rynki paliw gazowych i energii to rynki infrastrukturalne - podkreślił Wiceprezes Woszczyk - Bez właściwej infrastruktury trudno mówić o właściwie funkcjonującym rynku towarowym. A inwestycje w infrastrukturę należą do długoterminowego wymiaru regulacji. Nadszedł czas na modyfikację modelu oceny, którym dotąd posługiwał się urząd i wypracowanie narzędzia, które umożliwi obserwację strategii inwestycyjnych poszczególnych dystrybutorów.

Celem projektu było wypracowanie nowej metodologii przygotowywania i oceny programów rozwoju OSD. Projekty tych planów, zgodnie z ustawą Prawo energetyczne, podlegają uzgodnieniu z Prezesem URE. Plany rozwoju powinny zapewniać minimalizację nakładów i kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne tak, aby nie powodowały w poszczególnych latach nadmiernego wzrostu cen i stawek opłat dla paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, przy zapewnieniu ciągłości, niezawodności i jakości dostaw.

W instrukcji prezentującej sposób stosowania nowej metodologii podano źródła dostępnych danych niezbędnych dla jej stosowania oraz opracowano modele obliczeniowe ułatwiające jej wykorzystywanie. Wykorzystanie w planach rozwoju nowo opracowanej Zrównoważonych Kart Wyników ma pomóc OSD w uzasadnieniu założeń przyjętych w Projektach Planów Rozwoju poprzez zaprezentowanie w przejrzystej formie przyjętej przez OSD strategii.

Urząd Regulacji Energetyki jest beneficjentem projektu Przeprowadzenie badań oraz opracowanie i opublikowanie metodologii oceny przedsięwzięć inwestycyjnych energetycznych przedsiębiorstw sieciowych w ramach projektu Transition Facility 2006/018-180.02.04 Wdrażanie konkurencyjnego rynku energii. Projekt realizuje Agrotec Polska.

Grupa została powołana w celu wsparcia wiedzą ekspercką procesu przygotowania Wytycznych ramowych dotyczących kwestii przyłączania do sieci.

Zgodnie z przepisami aktów prawnych przyjętych w ramach tzw. trzeciego pakietu legislacyjnego obowiązkiem organizacji skupiających operatorów systemów przesyłowych (ENTSO-E i ENTSO-G) będzie przygotowanie projektów kodeksów sieci dotyczących połączeń transgranicznych. Kodeksy te zostaną opracowane w oparciu o jasne i obiektywne zasady zawarte w Wytycznych ramowych przygotowanych przez europejską Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER).

Europejscy Regulatorzy wystąpili z inicjatywą uczestnictwa w pracach nad przygotowaniem Wytycznych ramowych w okresie przejściowym - tj. do czasu ustanowienia Agencji - poprzez przygotowanie wkładu do Wytycznych w kilku priorytetowych obszarach.

W związku z tym Europejscy Regulatorzy poszukują osób zainteresowanych pracą w grupie eksperckiej. Osoby te muszą spełnić wymagania określone w załączniku nr 1 do listu otwartego Regulatorów.