www.emisja.info wszystko o emisjach

Czy wiecie Państwo, że wartość energetyczna drewna zależy przede wszystkim od jego wilgotności i gęstości,
a w dużo mniejszym stopniu od rodzaju i sposobu przygotowania?
Wartość opałowa odpadów drzewnych mokrych (o naturalnej wilgotności na poziomie 50 - 60%) wynosi zaledwie 6-8 GJ/t, natomiast po podsuszeniu do stanu powietrznie suchego (wilgotność 20-10%) wzrasta do poziomu 14-16 GJ/t oraz do ok. 19 GJ/t przy całkowitym wysuszeniu. A to już niemal tyle co miał węglowy. Można też użyć odpadów z sadów. Drewno odpadowe z upraw sadowniczych powstaje podczas całkowitej likwidacji
starej plantacji oraz w czasie corocznych cięć sanitarnych - drzew porażonych chorobami,
szkodnikami, wyłamanych przez wiatr. Likwidacja starego sadu następuje średnio
po upływie 25 lat od posadzenia drzew, zaś ubytki naturalne stanowią średnio 2% drzewostanu rocznie.

Wielkość emisji CO2 z procesów będących wynikiem zastosowania węglanów do odsiarczania spalin oblicza się na podstawie ilości zakupionych węglanów (metoda obliczeń W - Węglany podana dla poziomu dokładności 1a) lub wyprodukowanego gipsu (metoda obliczeń G - Gips podana dla poziomu dokładności 1b). Obie metody obliczeń są równoważne. Wielkość emisji CO2 oblicza się za pomocą następującego wzoru:

E = D * We * Wk

gdzie:

E -     oznacza wielkość emisji CO2 [Mg CO2],

D -     oznacza dane dotyczące rodzaju instalacji,

We -     oznacza wskaźnik emisji [Mg CO2/TJ],

Wk -     oznacza współczynnik konwersji.

Do monitorowania wielkości emisji CO2 można zastosować sposób monitorowania oparty na pomiarach, jeżeli umożliwia uzyskanie w sposób wiarygodny co najmniej takiej samej dokładności wyników jak porównywalny sposób oparty na obliczeniach, wykorzystujący kombinację najwyższych poziomów dokładności. W uzasadnieniu podaje się ilościowe wyniki analizy niepewności uwzględniającej następujące źródła niepewności:
1) pomiary stężenia dla celów ciągłych pomiarów wielkości emisji:
a) określone niepewności urządzeń do prowadzenia ciągłego pomiaru,
b) niepewności związane z kalibracją urządzeń,
c) dodatkowe niepewności związane z praktycznym wykorzystaniem urządzeń monitorujących;
2) przy pomiarach masy i objętości dla celów ustalenia wielkości strumienia gazów spalinowych w ramach ciągłego monitorowania wielkości emisji i obliczeń potwierdzających:
a) określone niepewności urządzeń pomiarowych,
b) niepewności związane z kalibracją urządzeń,
c) dodatkowe niepewności związane z praktycznym wykorzystaniem urządzeń pomiarowych;
3) przy ustalaniu wartości opałowej, wskaźników emisji i współczynników utleniania lub danych na temat składu dla celów obliczeń potwierdzających:
a) określone niepewności wynikające ze stosowanej metody lub systemu obliczeń,
b) dodatkowe niepewności związane z praktycznym zastosowaniem metody obliczeń.
2. W rocznym raporcie należy określić wielkości niepewności procesu pomiarowego.
3. Za pomocą procedur zapewniania jakości i kontroli jakości należy kontrolować niepewności zestawu danych podawanych w rocznym raporcie i redukować niepewności do minimum. W trakcie weryfikacji uprawniony audytor lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska sprawdza prawidłowość stosowania zatwierdzonych w zezwoleniu wymagań w zakresie monitorowania wielkości emisji oraz ocenia stopień minimalizowania pozostałych niepewności za pomocą procedur zapewniania jakości i kontroli jakości.