Sensory chemiczne
Charakteryzacja wysokotemperaturowego czujnika CO2
Wśród chemicznych czujników grupą najstarszą i najszerzej stosowaną są
sensory elektrochemiczne. Najczęściej dzieli się je pod względem mierzonego sygnału
elektrycznego na: potencjometryczne (pomiar napięcia), amperometryczne (pomiar
natężenia), konduktometryczne (pomiar przewodnictwa) oraz kulometryczne (pomiar
przeniesionego ładunku). Sensory chemiczne można również podzielić pod względem
stanu skupienia zastosowanego elektrolitu. Wówczas wyróżnia się czujniki
z elektrolitem ciekłym lub elektrolitem stałym. W ostatnich latach coraz większe
znaczenie mają elektrochemiczne czujniki gazów ze stałym elektrolitem. Posiadają
one wiele zalet, do których można zaliczyć:
• mierzona wielkość (ciśnienie parcjalne – cząstkowe) jest bezpośrednio
przetworzona na sygnał elektryczny, tzn. na prąd lub na napięcie,
• dobra selektywność,
• dobra stabilność długo-czasowa,
• sygnał elektryczny może być dokładnie mierzony,
• niski koszt przy dużej skali produkcji,
• w przeciwieństwie do czujników z ciekłym elektrolitem są one wygodne
w użyciu (elektrolit nie może wyciec, elementy nie korodują)
Czujnikami elektrochemicznymi ze stałym elektrolitem nazywa się czujniki, do
budowy których zastosowano przewodniki super-jonowe (superionic conductors),
zwanymi również przewodnikami szybkich jonów (fast ion conductors), a także
elektrolitami stałymi (solid electrolytes)